Ιστορία του Κολεγίου Ιδιωτικής Ψυχιατρικής

Το Κολέγιο Ιδιωτικής Ψυχιατρικής ιδρύθηκε το 2000, όμως η κοινότητα από την οποία προήλθε έχει βαθύτερες ρίζες. Αυτές συνδέονται με το διδακτικό έργο του Αναπλ. Καθ. Georgi Koychev, με την αντίληψή του για την ψυχιατρική και με τις σχέσεις ανάμεσα σε γενιές γιατρών. Η ιστορία του συλλόγου συνδέει αυτή τη συνέχεια με τις αλλαγές στο βουλγαρικό σύστημα υγείας μετά το 1989 και με τη σταδιακή διεύρυνση των επαγγελματικών δεσμών με την Ευρώπη και τον κόσμο.

Ο Georgi Koychev και ο φοιτητικός όμιλος ψυχιατρικής

Ο Αναπλ. Καθ. Georgi Koychev (1944–2017) δίδαξε επί σειρά ετών στο Ιατρικό Πανεπιστήμιο Σόφιας και διηύθυνε τμήμα της Ψυχιατρικής Κλινικής του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου Alexandrovska. Για περισσότερα από τριάντα χρόνια καθοδηγούσε έναν φοιτητικό όμιλο ψυχιατρικής, ο οποίος για γενιές φοιτητών αποτέλεσε την πρώτη επαφή με το επάγγελμα. Αυτή η δουλειά με τους νέους αποτελεί ουσιώδες μέρος της κληρονομιάς του.

Ο όμιλος δημιούργησε ένα περιβάλλον όπου το ενδιαφέρον για τα κλινικά ζητήματα συνδυαζόταν με το διάβασμα, τη συζήτηση και τον στοχασμό για τον άνθρωπο. Ανάμεσα στα μέλη του ήταν ο Δρ Kalin Terziyski, του οποίου η μετέπειτα πορεία συνέδεσε την ιατρική με τη λογοτεχνία. Οι διαφορετικές επαγγελματικές κατευθύνσεις όσων πέρασαν από αυτό το περιβάλλον δείχνουν το εύρος των ενδιαφερόντων που ενθάρρυνε ο Koychev. Η αντίληψη της ψυχιατρικής ως γνώσης του προσώπου παραμένει σημαντικό νήμα και στη μετέπειτα ζωή του Κολεγίου.

Και ο Καθ. Petar Marinov συνδέει την επαγγελματική του διαμόρφωση με αυτόν τον όμιλο και με την προσωπικότητα του δασκάλου του. Αργότερα συνέχισε την παράδοσή του, ενώ ο όμιλος φέρει το όνομα του Αναπλ. Καθ. Georgi Koychev. Αυτός ο δεσμός ανάμεσα στις γενιές διατηρεί χώρο για άμεσο διάλογο με διδάσκοντες και συναδέλφους με διαφορετική επαγγελματική εμπειρία.

Από την ιδιωτική πρακτική σε μια κοινότητα ψυχικής υγείας

Μετά το 1989 το βουλγαρικό σύστημα υγείας πέρασε από βαθιά αναδιάρθρωση. Η αποκατάσταση της ιδιωτικής ιατρικής πρακτικής στις αρχές της δεκαετίας του 1990 άνοιξε δυνατότητες για ανεξάρτητη άσκηση του επαγγέλματος, αλλά έθεσε και ερωτήματα σχετικά με τους επαγγελματικούς κανόνες, την ευθύνη και την πρόσβαση στη φροντίδα. Σε αυτό το περιβάλλον, το 2000, ο Georgi Koychev και οι συνάδελφοί του ίδρυσαν τον σύλλογο που επρόκειτο να γίνει το Κολέγιο Ιδιωτικής Ψυχιατρικής.

Ο Koychev υπήρξε ένας από τους κύριους εμπνευστές του και μορφή με καθοριστική επίδραση στο πνεύμα του. Στόχος ήταν να στηριχθεί η ανάπτυξη της ιδιωτικής ψυχιατρικής φροντίδας στη Βουλγαρία και να δημιουργηθεί ένας χώρος ανταλλαγής εμπειριών και κοινής δουλειάς. Στον πυρήνα αυτού του εγχειρήματος βρίσκονταν η προσωπική ευθύνη του γιατρού, η εμπιστοσύνη στη θεραπευτική σχέση και η ελευθερία του ασθενούς να επιλέγει ειδικό και να ζητά δεύτερη γνώμη.

Το 2002 ο σύλλογος υιοθέτησε την ονομασία «Κολέγιο» και διεύρυνε τον κύκλο του πέρα από την ειδικότητα της ψυχιατρικής. Αυτό το άνοιγμα έδωσε χώρο στους κλινικούς ψυχολόγους και στα άλλα επαγγέλματα της ψυχικής υγείας. Η ανάπτυξη διαφορετικών ψυχοθεραπευτικών προσεγγίσεων εδραιώθηκε ως μέρος της κοινής του αποστολής. Στις συναντήσεις και στα εκπαιδευτικά του προγράμματα βρήκαν θέση η ψυχοδυναμική σκέψη, οι γνωστικές και συμπεριφορικές προσεγγίσεις, η ομαδική εργασία και η ψυχοκοινωνική αποκατάσταση.

Η βιολογική ψυχιατρική είχε επίσης τη θέση της από την αρχή. Μεταξύ των ιδρυτών του συλλόγου ήταν ο Δρ Nikola Markov, ψυχίατρος στο Πλόβντιβ, όπου δημιούργησε και επέκτεινε το δικό του ψυχιατρικό κέντρο. Στο έργο του προώθησε βιολογικές μεθόδους θεραπείας — από τη διακρανιακή μαγνητική διέγερση έως τη φαρμακογενετική, η οποία επιτρέπει την προσαρμογή της φαρμακευτικής αγωγής στα ατομικά χαρακτηριστικά κάθε ασθενούς.

Βουλγαρική παράδοση και ευρωπαϊκός ορίζοντας

Αυτός ο προσανατολισμός εντάσσεται στην ανθρωπιστική παράδοση του Καθ. Nikola Shipkovenski (1906–1976), θεμελιωτή της ψυχοπαθολογίας και της σύγχρονης δικαστικής ψυχιατρικής στη Βουλγαρία. Μαθητής του Oswald Bumke στο Μόναχο, υπήρξε στην εποχή του ο Βούλγαρος ψυχίατρος με τις περισσότερες δημοσιεύσεις στο εξωτερικό — από τη μονογραφία «Σχιζοφρένεια και φόνος» (Βερολίνο, 1938) έως το βιβλίο του για την ιατρογένεια, που εκδόθηκε στα γερμανικά (1965), στα ιαπωνικά (1975) και στα αγγλικά (1977) και που ο Leo Kanner χαρακτήρισε «αριστούργημα».

Στο επίκεντρο του βιβλίου βρίσκεται η ευθύνη του γιατρού: η βλάβη που μπορεί να προκαλέσει με τον λόγο και τη στάση του, και η απελευθερωτική δύναμη της ψυχοθεραπευτικής συνάντησης. Οι αντιλήψεις του Shipkovenski δεν συμβάδιζαν με τις ιδεολογικές απαιτήσεις της εποχής: το 1949 και το 1951 επικρίθηκε για ανεπαρκή εφαρμογή του διαλεκτικού υλισμού και της παβλοφικής διδασκαλίας, χωρίς ωστόσο να απαρνηθεί τις πεποιθήσεις του. Σήμερα το Κέντρο Ψυχικής Υγείας της Σόφιας φέρει το όνομά του. Έτσι η πορεία του προσδίδει ιστορική προοπτική στη σχέση κλινικής εργασίας και φιλοσοφικού στοχασμού, ενώ η προσοχή στην ελευθερία, την προσωπικότητα και την ανθρώπινη αξιοπρέπεια επιτρέπει να κατανοηθεί το άνοιγμα προς την Ευρώπη και ως συμμετοχή σε έναν διάλογο για το νόημα της ψυχιατρικής φροντίδας.

Για τον Georgi Koychev η διεθνής επικοινωνία αποτελούσε φυσικό μέρος της εξέλιξης του επαγγέλματος. Στο μήνυμά του προς το συνέδριο του 2008 εξέφρασε την ελπίδα ότι οι συναντήσεις με Ευρωπαίους συναδέλφους θα γίνονταν σύνηθες μέρος της επιστημονικής ζωής. Το Κολέγιο ακολουθεί αυτή την κατεύθυνση, συνδυάζοντας το ενδιαφέρον για την εμπειρία του εξωτερικού με τη συζήτηση των συγκεκριμένων αναγκών των Βούλγαρων ασθενών και επαγγελματιών.

Το συνέδριο ως τόπος επαγγελματικής επικοινωνίας

Ήδη από τα πρώτα χρόνια οι επιστημονικές συναντήσεις έγιναν ουσιώδες μέρος της ζωής του Κολεγίου. Το συνέδριο με διεθνή συμμετοχή στο Μπόροβετς στις 7–9 Ιουνίου 2002 συνδέεται με την υιοθέτηση επαγγελματικών συναινετικών κειμένων. Έτσι ο διάλογος ανάμεσα στους συναδέλφους απέκτησε άμεση σημασία για το κλινικό έργο: η συζήτηση της εμπειρίας οδήγησε σε κοινά σημεία αναφοράς για την αξιολόγηση, τη θεραπεία και τη διαχείριση. Την ίδια περίοδο τέθηκε και το ζήτημα της ευρωπαϊκής πιστοποίησης των ψυχοθεραπευτών — ένα θέμα που συνδέει τη βουλγαρική πρακτική με ευρύτερες επαγγελματικές απαιτήσεις.

Ιδιαίτερα ενδεικτικό είναι το έκτο συνέδριο, που πραγματοποιήθηκε στο Σούμεν στις 14–17 Απριλίου 2005. Το πρόγραμμά του συγκέντρωσε τις συναισθηματικές διαταραχές, τις εξαρτήσεις, την επιθετικότητα, την ψυχοενδοκρινολογία, την ψυχοθεραπεία και την οργάνωση της φροντίδας. Ο Αμερικανός ειδικός στη δικαστική ψυχιατρική Alan R. Felthous συμμετείχε με διάλεξη για την παρορμητική επιθετικότητα και ως συμπρόεδρος συνεδρίας. Η συμμετοχή συναδέλφων από τη Νις, μεταξύ των οποίων οι Grozdanko Grbeša και Srbobran Miljković, δείχνει τη σημασία των περιφερειακών δεσμών. Οι βουλγαρικές, σερβικές και αμερικανικές συνεισφορές βρήκαν θέση σε ένα κοινό πρόγραμμα, εστιασμένο σε πραγματικά κλινικά και επαγγελματικά προβλήματα.

Από το κλινικό περιστατικό στη δημόσια ψυχική υγεία

Στην ιστορία των συνεδρίων υπάρχει χώρος και για την επιδημιολογία, την πρόσβαση στη βοήθεια και την αξιολόγηση των υπηρεσιών. Το 2011 παρουσιάστηκαν αποτελέσματα της εθνικής έρευνας EPIBUL, που επεξεργάστηκαν οι Zahari Zarkov και Mihail Okoliyski, σχετικά με την αναζήτηση βοήθειας από επαγγελματίες ψυχικής υγείας. Αυτό διεύρυνε την οπτική: πέρα από το ερώτημα πώς θεραπεύεται ο κάθε ασθενής, συζητήθηκε και το κατά πόσο οι άνθρωποι φτάνουν στη βοήθεια που χρειάζονται. Το ίδιο συνέδριο περιέλαβε συνάντηση ψυχιάτρων από τη Σόφια, τη Νις και τα Σκόπια, που οργανώθηκε σε συνεργασία με την Ψυχιατρική Εταιρεία της Σόφιας.

Το 2015 ο προσανατολισμός αυτός προς τη δημόσια υγεία συνεχίστηκε με την παρουσίαση θεμάτων για τη βελτίωση των υπηρεσιών ψυχικής υγείας από τον Zahari Zarkov και των ευρωπαϊκών κοινών δράσεων στον τομέα της ψυχικής υγείας από τον Vladimir Nakov. Το 2021 ο τόμος περιλήψεων περιέλαβε μελέτες για την ψυχική υγεία κατά τη διάρκεια της πανδημίας, την εξωνοσοκομειακή φροντίδα και την εποχικότητα των αυτοκτονιών. Έτσι το συνέδριο συνδέει την ατομική πρακτική με την παρακολούθηση των αναγκών του πληθυσμού και με την οργάνωση του συστήματος φροντίδας.

Η εκπαίδευση συνεχίζεται ανάμεσα στις ετήσιες συναντήσεις

Το Κολέγιο αναπτύσσει την εκπαιδευτική του δραστηριότητα και πέρα από το ετήσιο συνέδριο. Οι διαλέξεις, τα μαθήματα και οι συζητήσεις περιστατικών επιτρέπουν να εξεταστεί σε βάθος ένα συγκεκριμένο κλινικό ζήτημα. Τον Νοέμβριο του 2018 ο Καθ. Plamen Bozhinov προσκλήθηκε να παρουσιάσει τη θεωρία και την πράξη της διακρανιακής μαγνητικής διέγερσης και τη χρήση του ΗΕΓ ως νευροφυσιολογικού δείκτη. Η πρόσκληση απευθυνόταν σε ειδικούς, ειδικευόμενους και φοιτητές.

Στις 10–11 Μαρτίου 2021 το Κολέγιο, σε συνεργασία με το Κέντρο Ψυχικής Υγείας «Καθ. Nikola Shipkovenski», οργάνωσε διήμερη εκπαίδευση με θέμα «Πρόληψη της αυτοκτονίας», υπό την καθοδήγηση του Δρ Georgi Vishev. Η επαγγελματική του εμπειρία από τη Γαλλία ήρθε σε άμεσο διάλογο με τις ανάγκες των Βούλγαρων συναδέλφων. Στις 10 Ιουνίου της ίδιας χρονιάς η Αναπλ. Καθ. Milena Milanova παρουσίασε το θέμα «Διαταραχές του ύπνου». Η σειρά περιέλαβε και διαλέξεις του Καθ. Petar Marinov· η δυνατότητα δια ζώσης και εξ αποστάσεως συμμετοχής διεύρυνε την πρόσβαση στην εκπαίδευση.

Στην ίδια γραμμή εντάσσονται και τα σεμινάρια του Δρ Aleksandar Kanchelov για τις εξαρτήσεις. Η κλινική του εμπειρία στο πεδίο αυτό βρήκε θέση και στο πρόγραμμα των συνεδρίων: στο επετειακό συνέδριο του 2020 παρουσίασε τη διάλεξη «Πέρα από την υπέρβαση του πόνου: η θεωρία της αυτοθεραπείας».

Το εκπαιδευτικό πρόγραμμα καλύπτει επίσης τη δυναμική συνέντευξη, τη δουλειά με τους οικείους και την κατανόηση του οικογενειακού περιβάλλοντος. Το 2024 το ίδιο το συνέδριο είχε ξεχωριστό πρόγραμμα εκπαιδευτικών ενοτήτων. Το διήμερο εργαστήριο της Irina Lazarova ήταν αφιερωμένο στις γνωστικές και συμπεριφορικές προσεγγίσεις για τη βελτίωση της συμμόρφωσης στη θεραπεία. Παράλληλα περιλαμβάνονταν η φαινομενολογική ψυχοπαθολογία με τον Georgi Dzhupanov, οι διατροφικές διαταραχές και ο αυτοκτονικός κίνδυνος με τον Georgi Vishev, η ψυχομετρική αξιολόγηση με τη Silvia Shopova και η ψυχοφαρμακολογία της θεραπευτικής αντίστασης με τον Petar Marinov. Αυτή η εγγύτητα διαφορετικών προσεγγίσεων στηρίζει την κοινή εκπαίδευση ψυχιάτρων και κλινικών ψυχολόγων.

Ξένοι προσκεκλημένοι και ευρωπαϊκή συνεργασία

Οι συμμετοχές προσκεκλημένων διεθνών εταίρων, όπως οι Amine Benyamina και Andrea Cipriani το 2019, ο Michael Sharpe το 2021 και ο Simon Wessely στο πρόγραμμα του 2025, διεύρυναν την επαγγελματική ανταλλαγή. Διαρκή σημασία έχουν επίσης οι επαφές με τη Σερβία, τη Ρουμανία και τη Βόρεια Μακεδονία. Στις 24 Ιουλίου 2017 το Κολέγιο έγινε δεκτό ως πλήρες μέλος της Ευρωπαϊκής Ψυχιατρικής Εταιρείας (EPA), στο πλαίσιο του Συμβουλίου Εθνικών Ψυχιατρικών Εταιρειών της. Αυτό προσφέρει θεσμικό έρεισμα στην ανοιχτότητά του. Συγκεκριμένη συνέχεια της συνεργασίας αποτέλεσε το κοινό συμπόσιο με την EPA το 2023, με τη συμμετοχή των Geert Dom, Meryam Schouler-Ocak, Petar Marinov και Georgi Onchev.

Οι θεματικές ως έκφραση μιας κλινικής σκέψης σε εξέλιξη

Η διαδοχή των θεματικών δείχνει πώς το Κολέγιο διατηρεί το ενδιαφέρον του για την ανθρώπινη εμπειρία, συνδέοντάς το με την εξέλιξη της επιστήμης. «Ο θυμός» το 2017, «Το τραύμα» το 2018 και «Η εξουσία» το 2019 άνοιξαν έναν διάλογο για τα συναισθήματα, τις σχέσεις και την ευθύνη. Το επετειακό συνέδριο του 2020 ήταν αφιερωμένο στον πόνο, ενώ το 2021 η γνωστική λειτουργία έφερε την ψυχιατρική σε επαφή με τις νευροεπιστήμες. Η «Ψυχιατρική διασύνδεσης» το 2022 έθεσε στο επίκεντρο τη σχέση ανάμεσα στις ψυχικές και τις σωματικές νόσους. Μετά τη «Σχιζοφρένεια» το 2023 ακολούθησαν η συμμόρφωση στη θεραπεία και η θεραπευτική αντίσταση το 2024, «Η πρόδρομη φάση» το 2025 και «Η υποτροπή» το 2026. Σε αυτή τη σειρά η έγκαιρη αναγνώριση, η σταθερότητα της θεραπείας και η μακροχρόνια φροντίδα γίνονται αλληλένδετα ερωτήματα μιας κοινής κλινικής κουλτούρας.

Βούλγαροι συνάδελφοι στο εξωτερικό

Ιδιαίτερη θέση στις διεθνείς σχέσεις του Κολεγίου κατέχει η βουλγαρική επαγγελματική διασπορά. Η συμβολή της έχει τον δικό της χαρακτήρα: συνάδελφοι που ανέπτυξαν την καριέρα τους σε άλλες χώρες εξακολουθούν να επικοινωνούν με το επαγγελματικό περιβάλλον στη Βουλγαρία και να συμμετέχουν στις συναντήσεις του. Έτσι η γνώση που αποκτήθηκε σε διαφορετικά συστήματα υγείας μπορεί να συζητηθεί και να εφαρμοστεί με κατανόηση των τοπικών συνθηκών.

Ο Ivan Koychev στο Ηνωμένο Βασίλειο, ο Yavor Delchev στη Γαλλία, ο Georgi Arsenov στη Γερμανία και η Liana Apostolova στις Ηνωμένες Πολιτείες είναι ανάμεσα στα παραδείγματα αυτού του δεσμού. Σε αυτόν ανήκει και η Anna Guerdjikova, της οποίας το έργο στο Πανεπιστήμιο του Σινσινάτι αφορά τις διατροφικές διαταραχές. Στα προγράμματα του 2025 και του 2026 περιλήφθηκαν διαδικτυακές διαλέξεις της για την πρόδρομη φάση και για τις υποτροπές, αντίστοιχα, στις διαταραχές αυτές. Η συμβολή των Βούλγαρων συναδέλφων του εξωτερικού συνδυάζει επιστημονική γνώση, κλινική εμπειρία και συνεχή συμμετοχή στην κοινότητα.

Άλλες επαγγελματικές διαδρομές περνούν από περισσότερες από μία χώρες ή περιλαμβάνουν επιστροφή. Ο Georgi Vishev, μετά από πολυετή εργασία στη Γαλλία, ασκεί ξανά το επάγγελμα στη Βουλγαρία. Ο Vladimir Simov μοιράζεται την εμπειρία του από το Ηνωμένο Βασίλειο και τη Γαλλία, ενώ στις συγκριτικές συζητήσεις συμμετέχουν συνάδελφοι που εργάζονται στη Γερμανία, τη Δανία και τη Σουηδία. Αυτές οι συναντήσεις δίνουν την ευκαιρία να συζητηθούν η οργάνωση της φροντίδας, οι νοσοκομειακές πρακτικές, η εκπαίδευση και τα δικαιώματα των ασθενών.

Σε αυτή την ανταλλαγή εντάσσεται και η παρουσίαση της Δρ Tania Guenova, ψυχιάτρου στην Αντίμπ (Γαλλία), για το νοσοκομείο ημέρας «L’Escale» του νοσοκομείου της Αντίμπ, όπου εργάζεται. Η παρουσίαση γνώρισε στους Βούλγαρους συναδέλφους ένα μοντέλο μερικής νοσηλείας που συνδυάζει συμβουλευτικές συνεδρίες, θεραπευτικά εργαστήρια και κοινωνική αποκατάσταση, με στόχο την επιστροφή των ασθενών στην οικογενειακή και κοινωνική ζωή.

Οι Βούλγαροι ειδικοί στο εξωτερικό και οι ξένες ομάδες που φιλοξενούνται συμμετέχουν με διαφορετικό τρόπο σε αυτή την ιστορία. Οι πρώτοι διατηρούν τον δεσμό με την κοινότητα από την οποία ξεκίνησαν· οι δεύτερες δημιουργούν νέες συνεργασίες και ευκαιρίες επιστημονικής ανταλλαγής. Τα συνέδρια του Κολεγίου είναι ο τόπος όπου αυτές οι σχέσεις συναντώνται και συνεχίζουν να αναπτύσσονται.

Μνήμη και συνέχεια

Μετά τον θάνατο του Αναπλ. Καθ. Georgi Koychev το 2017, το Κολέγιο θέσπισε βραβείο στο όνομά του για τη συμβολή στη βουλγαρική ψυχιατρική. Πρώτος τιμώμενος, το 2018, ήταν ο Καθ. Petar Marinov, ενώ το 2019 η διάκριση απονεμήθηκε στον Δρ Yavor Delchev. Οι επόμενοι τιμώμενοι είναι: Δρ Nikola Markov (2020), Δρ Aleksandar Kanchelov (2021), Δρ Aneta Anichkina (2022), Δρ Georgi Vishev (2023), Δρ Ivo Natsov (2024), Δρ Irina Lazarova (2025) και Δρ Chavdar Dilov (2026).

Ο Δρ Nikola Markov, ένας από τους ιδρυτές του Κολεγίου, δώρισε το χρηματικό μέρος του βραβείου του 2020 στο ίδρυμα «Νέοι γιατροί για τη Βουλγαρία», που στηρίζει τους νέους γιατρούς να χτίσουν την επαγγελματική τους πορεία στη χώρα. Ο Δρ Ivo Natsov, που τιμήθηκε το 2024, είναι συγγραφέας της μονογραφίας Συμβουλευτική και διασυνδετική ψυχιατρική (2014) και επιστημονικός επιμελητής του τόμου Ψυχιατρική και σωματική ιατρική (2024), ενός οδηγού συμβουλευτικής-διασυνδετικής ψυχιατρικής που έγραψε συλλογική ομάδα γιατρών διαφόρων ειδικοτήτων, ψυχιάτρων και ψυχολόγων. Το έργο εξετάζει την ίδια σχέση ανάμεσα στο ψυχικό και το σωματικό που βρέθηκε στο επίκεντρο του συνεδρίου «Ψυχιατρική διασύνδεσης» το 2022.

Το βραβείο και το συνέδριο που φέρει το όνομα του Koychev συνδέουν τη μνήμη του ιδρυτή με το έργο των επόμενων γενεών. Η ίδια συνέχεια μπορεί να ανιχνευθεί από τον φοιτητικό όμιλο έως τις επαγγελματικές εκπαιδεύσεις και τις διεθνείς επιστημονικές συναντήσεις. Τη στηρίζουν οι άνθρωποι που διδάσκουν, μοιράζονται την εμπειρία τους και δημιουργούν τις προϋποθέσεις για διάλογο ανάμεσα σε διαφορετικές σχολές και γενιές.

Το έργο του Georgi Koychev συνεχίζει και η σύζυγός του, η Δρ Fanka Koycheva, ψυχίατρος και συγγραφέας, γνωστή στους αναγνώστες ως Fani Tsurakova. Στη δική της πορεία, όπως και στη δική του, η ψυχιατρική και η λογοτεχνία, η βιολογία και ο πολιτισμός διαπλέκονται. Η Δρ Koycheva είναι μέλος της οργανωτικής επιτροπής του συνεδρίου του Κολεγίου.

Εδώ και χρόνια της οργανωτικής επιτροπής του συνεδρίου προεδρεύει η Δρ Ana Popova. Διετέλεσε πρόεδρος του Κολεγίου σε καθοριστικές στιγμές της εξέλιξής του, όταν αυτό έγινε πλήρες μέλος της Ευρωπαϊκής Ψυχιατρικής Εταιρείας και θέσπισε το βραβείο που φέρει το όνομα του Αναπλ. Καθ. Georgi Koychev. Σήμερα η Δρ Popova είναι αντιπρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου.

Το 2025 η στήριξη αυτή προς τη νέα γενιά βρήκε μια ακόμη έκφραση με την πρώτη απονομή του βραβείου «Δρ Zdravka Guerdjikova και Δρ Ivan Guerdjikov» για νέο ερευνητή στον χώρο της ψυχιατρικής. Θεσπίστηκε από την Anna Guerdjikova και την αδελφή της στη μνήμη των γονιών τους, με τη στήριξη του Κολεγίου. Πρώτος τιμώμενος ήταν ο Δρ Evgeni Papazov, που βραβεύτηκε στο ετήσιο συνέδριο στις 16 Μαΐου 2025.

Σήμερα το Κολέγιο Ιδιωτικής Ψυχιατρικής συνεχίζει να αναπτύσσει αυτή την κοινότητα στη Βουλγαρία. Τα συνέδρια, οι εκπαιδευτικές πρωτοβουλίες και οι διεθνείς του σχέσεις επιτρέπουν να συζητείται η κλινική εμπειρία μαζί με τα επιστημονικά επιτεύγματα και τα ανθρώπινα ερωτήματα του επαγγέλματος. Σε αυτό το έργο παραμένει αναγνωρίσιμη η επιδίωξη με την οποία ξεκίνησε η ιστορία του: μια αυτόνομη και υπεύθυνη πρακτική, ανοιχτή στον ασθενή, στους συναδέλφους και στον κόσμο.